أنونيم ولا موش أنوينم

اليوم حبيت نحكي على الأنونيما أو إستعمال الأسماء المستعارة على الإنترنات و خاصة في مجال التدوين، أو بالأحرى كان في مجال التدوين خاطر هذا موضوعنا اليوم

لاحظت أنو برشة عباد عندها مشكلة مع "التخفي" هذا و يحصروه للأسف في نوع من "الخوف" و "عدم المسؤولية " و "غياب الإقتناع" بالمواقف اللي نعبرو عليها

حبيت إذن نفسر أنو الحكاية هذا لا عندها لا ساس لا راس من زوز أبواب كبار

أول باب هو جاي من مشكلة عندنا أحنا العرب بصفة عامة و التوانسة بصفة خاصة و اللي هي عدم قدرتنا على النقاش من أصلو و مقارعة الحجة بالحجة، يعني إذا أنا باش نحكي معاك لازم قبل نلصق عليك تيكا فيه "مرا/راجل" ، "فقير/غني" ، "كلوبيست/مكشخ" ، "قاري /موش قاري" ، "متدين / موش متدين" إلخ، وبالطبع وضع الناس في خانات محددة يسهل علينا "النقاش" اللي عادة ما يتحول إلى تبرير لإتخاذ موقف لأسباب أخرى غير الإقتناع، في مثال بسيط : الحاكم وقت اللي ضرب جمهور الترجي، عندك الإختيار في تونس بين أنك تكون مكشخ و تحب قوات الأمن تاكل على راسها و إلا تكون موش مكشخ و تحب الجمهور متاع الترجي ياكل المسبط و هذا في موضوع موش مصيري و حساس كيما مثلا في السياسة (الإختيار بين لحّاس للتجمع و لحّاس للخارج)  و إنطلاقا من هذي فمة برشة عباد عندها مشاكل كبيرة في أنها تتناقش مع بسودو (إسم مستعار) و بالتالي تعكش و مخها ياقف خاطر ما عندهاش إمكانية تفعيل الميكانيسم متاع شخصنة الحوار و تغييب الفكرة، لذا، من الناحية هذي إستعمال أسماء مستعارة ينجم يطور في عقلية التونسي و يتعلم أنو الأساسي في النقاش هو المواقف موش الأشخاص

الباب الثاني هو أنو العباد أول حاجة تضرب في مخها هي "الهروب من سلطة القانون" وهذي أكبر غلطة تنجمو تعملوها في الميدان هذا، إذا إنت تخالف القانون بشكل مباشر، أي دولة في العالم عندها الحق باش تطلب من الشركة اللي قاعد تنشر عندها في لمخالفاتك للقانون باش تعطي للقضاء معطياتك الكل و من أي بلاصة قاعد تدخل، و اللي ما يصدقش ينجم يحل موقع ينشر فيه دعوات للبيدوفيليا و يشوف قداش من ساعة باش يبقى قبل ما يشيلوه، هذا في دول العالم الكل، خلي يا في تونس اللي و الحمد لله اءومورنا في الزينڨا من الناحية هذي، يعني قبل ما تخمم باش تهبط حاجة ممنوعة تلقى روحك ديجا تبحث (في 99 مالحالات تكون إنت هو اللي وصلت القوادة على روحك)، يعني المشكلة هذي موش مطروحة على الأقل على المدى البعيد

إذن، يقول القايل شنوة يخليك ما تحكيش بإسمك الحقيقي؟
عادة السبب المهني هو اللي يمنعك لن هذا، خاطر ينجم ما يكونش عندك الحق باش تحكي في موضوع معين (طبيب، فرملي، محامي، ديواني) و لكن تحب تنشر حاجات شفتهم من غير ما تذكر الأشخاص المعنيين بالأمر و بالتالي تغيير الأسماء واجب (فلان عندو المرض لفلاني أو المتهم قالي أنو مذنب إلخ) و يحمي الكاتب كيما يحمي العباد المذكورين في القصة، المثال ينجم يكون ساعات أقل خطورة كيما إستاذ يحب يحكي على مشاكلو في المعهد أو بطال ما يحبش يخدم أو حتى زوجة عندها مشاكل مع حماتها

في نهاية الأمر، نجمو نقولو أنو الأنونيما حاجة باهية، تخليق تقول حاجات عمرك ما كنت تنجم تقولهم خاطر كنت تحشم ولا تخاف و لا تربط موقفك بمكانتك الإجتماعية و تولي تعبر بكل حرية، أما ما يلزمناش ننساو أنو المسؤولية واجبة و أنو عرمنا ما يلزم نربطو الأنونيما بالثلب المجاني و التهديد و الدعوة إلى العنف و إلخ

أخيرا، حل بلوغ، أنونيم ولا لا، مرحبا بيك

En solidarité avec Tawfik Ayachi (et tout les journalistes)

Pour ceux qui ne le connaissent pas, Tawfik El Ayachi est un journaliste au Journal Al Tarik Al Jadid (Organe du mouvement Al Tajdid), et c'est d'abord avec le journaliste que je voudrais affirmer mon soutien, notre ami a été attaqué par trois inconnus hier, il a été passé à tabac et on lui a volé des papiers et son téléphone portable, cette fois je n'irais pas jusqu'à accuser n'importe quelle personne ni groupe d'avoir fait ça, mais je voudrais m'insurger contre un problème presque mondial qu'est la précarité du travail d'un journaliste, la précarité se traduit dans plusieurs domaines, d'abord parce que leur travail est d'abord de critiquer, de décortiquer, de pointer les mauvais points d'un programme, de mettre les responsables ou les personnes connues devant leur contradictions, et surtout le fait d'aller dénicher les informations là où on leur interdit d'aller chercher, toutes ces raisons les rendent vulnérables et de plus en plus cibles des plus forts, une autre raison est un état d'esprit généralement répandu chez le "peuple": un journaliste est rarement intègre, il ne cherche que la petite bête afin de se faire un nom et faire parler de lui, c'est en faisant en sorte que l'éducation explique à nos enfants que les médias sont un des piliers de la démocratie, c'est même un 4éme pouvoir dans certains pays (quand les trois premiers sont bien en place et bien séparés). La protection physique des journalistes est une obligation pour un pays qui veut construire une démocratie. Au delà de ça, un journaliste doit avoir droit à la protection du secret des sources et ne doit jamais être condamné à de la prison ferme, au Maroc par exemple, il est interdit de toucher au Roi, des journalistes ont été condamné à de lourdes peines et à de la prison avec surcis, ce n'est certes pas un pays LIBRE totalement, mais il fait ce qu'il faut pour trouver un juste milieu entre son passé dictatorial et son futur (je l'espère) démocratique. En plus de toutes ces protections, la protection de l'emploi est un point souvent oublié, c'est très important qu'un journaliste soit capable d'écrire ses articles sans pour autant avoir peur de se faire licencié à la fin de son contrat, de se sentir obligé de suivre la ligne éditoriale du Journal, des contrats à durée indéterminée sont un des garants de la liberté de la presse, de même des salaires dignes de ce nom peuvent aussi contribuer à une large indépendance du journaliste qui ne se trouvera jamais obligé de "vendre" sa plume et ou de faire plaisir aux puissants afin de prétendre à des privilèges.

Un doigt de la main avec la quelle il écrit a été malheureusement cassé

Pour plus d'infomations sur l'histoire de notre ami Tawfik Ayachi, vous pouvez voir ce lien (censuré en Tunisie malheureusement)
Article de Nawaat sur l'affaire TA